Startuj z nami!

www.szkolnictwo.pl

praca, nauka, rozrywka....

mapa polskich szkół
Nauka Nauka
Uczelnie Uczelnie
Mój profil / Znajomi Mój profil/Znajomi
Poczta Poczta/Dokumenty
Przewodnik Przewodnik
Nauka Konkurs
uczelnie

zamów reklamę
zobacz szczegóły
uczelnie
PrezentacjaForumPrezentacja nieoficjalnaZmiana prezentacji
Scenariusz lekcji godziny wychowawczej



Platforma Edukacyjna - gotowe opracowania lekcji oraz testów.


 

Scenariusz lekcji godziny wychowawczej w klasach gimnazjalnych. Lekcja dotyczy problemu niepełnosprawności, nietolerancji i integracji. Była realizowana w szkole, w której funkcjonują klasy specjalne.

SCENARIUSZ LEKCJI GODZINY WYCHOWAWCZEJ
/ w gimnazjum /


Czas realizacji: 1 godzina lekcyjna.
Temat: Niepełnosprawni.
Cele:

Uczeń
• zna znaczenie słów: niepełnosprawność, upośledzenie umysłowe, choroba psychiczna, autyzm, porażenie mózgowe, klasa integracyjna.
• rozumie na czym polega tolerancja i stara się postępować zgodnie z jej zasadami,
• wie dla kogo przeznaczone są szkoły i klasy specjalne.

Metody:

• mapy skojarzeń („słoneczka”),
• dyskusja sterowana,
• praca ze słownikiem,
• „tajne głosowanie”.

Środki dydaktyczne:

• słownik języka polskiego,
• słownik wyrazów bliskoznacznych,
• przygotowane materiały (załącznik).


Przebieg lekcji:

1. Wprowadzenie.

Zapoznanie uczniów z tematem zajęć. Zapisanie na tablicy hasła: niepełno-sprawni.

2. Rozwinięcie.

Uczniowie podchodzą do tablicy i wpisują skojarzenia związane z tym pojęciem (na drugiej tablicy):
cukrzyk, upośledzony umysłowo, z porażeniem mózgowym, autystyk, niedosłyszący, głuchy, chory psychicznie, ze schorzeniami narządów ruchu, niewidzacy itp. (można dopisać więcej pojęć).

Wyjaśnienie pojęcia – wykorzystanie słowników i przygotowanych materiałów pomocniczych..

Przygotowanie do dyskusji.
Na pierwszej tablicy zapisane są wyrazy – odpowiedzi na pytania A), B), C).

Dyskusja:

A)Jak oceniasz twój stosunek do osób niepełnosprawnych? (uczniowie podchodzą do tablicy i „głosują” wstawiając kreski przy wybranej odpowiedzi).
• tolerancja,
• odraza,
• wstyd,
• nieśmiałość,
• niechęć,
• współczucie,
• chęć poznania,
• ciekawość,
• nie wiem.
B)Jak często spotykasz ludzi niepełnosprawnych?
• nigdy,
• bardzo rzadko,
• czasem,
• prawie codziennie.
C) Dla kogo twoim zdaniem przeznaczone są szkoły i klasy specjalne?
• dla leniwych,
• dla zaniedbanych,
• dla ubogich,
• dla upośledzonych umysłowo,
• dla niewidzących,
• dla głuchych.


Omówienie rezultatów zaczynając od punktu C).

Ad. C) Szkoły i klasy specjalne przeznaczone są dla dzieci upośledzonych umysłowo, dla dzieci niewidzących i niedowidzących oraz dla dzieci głuchych i niedosłyszących.
Wyjaśnienie pojęcia: upośledzony umysłowo (korzystanie z przygotowanych materiałów – zał.).

Ad. B) Ludzi niepełnosprawnych spotykasz prawie codziennie – są nimi uczniowie klas specjalnych naszej szkoły, a także nieliczni uczniowie pozostałych klas).

Ad. A) Jak dotychczas wyglądało twoje zachowanie w obecności i w stosunku do uczniów klas specjalnych? Czy uważasz, że twoja odpowiedź na pytanie A) była zgodna z prawdą?

3. Podsumowanie.

„Tajne głosowanie”: Gdybyś miał wybór, do jakiej klasy chciałbyś uczęszczać?
a) do klasy „normalnej”
b) do klasy integracyjnej
c) obojętnie
(wyjaśnienie pojęcia klasa integracyjna – zał.)

Jeżeli większość klasy udzieli odpowiedzi b) lub c), to cel lekcji zostanie osiągnięty. W przeciwnym razie można zadać pytanie: dlaczego nie chciałbyś uczęszczać do klasy integracyjnej?

Zadanie domowe
Zastanów się i napisz kilkuzdaniową odpowiedź na pytanie: Dlaczego ludzie niepełnosprawni, szczególnie chorzy psychicznie i upośledzeni umysłowo są często wyśmiewani, wyszydzani przez ludzi pełnosprawnych?

MATERIAŁY POMOCNICZE

TOLERANCJA
 rezygnacja z przekonania, że wiemy lepiej, co jest dla innych dobre,
 zdolność do powstrzymania swoich negatywnych emocji, złości, wrogości wobec innych,
 zapewnienie każdemu, kto szanuje prawo, poczucie bezpieczeństwa,
 zdolność dostrzegania podobieństw między ludźmi należącymi do różnych grup i dostrzegania różnorodności wewnątrz każdej z tych grup.


AUTYZM – zaburzenie rozwojowe, pojawia się do 3 roku życia.

Przyczyny nie zostały stwierdzone.
Cechy charakterystyczne autystyków:
a) mowa
 nie mówią w ogóle,
 zaczynają mówić w wieku kilku lat,
 mówią i nagle przestają mówić,
 mowa często niezrozumiała,
 mowa nie służy porozumiewaniu się ale zabawie,
 aparat słuchowy nie jest uszkodzony;
b) brak kontaktu z otoczeniem, nawet wzrokowego;
c) zachowania stereotypowe (ruszanie palcami przed oczami i skupianie na tym uwagi, bawienie się zabawkami inaczej niż zdrowe dzieci – autystycy bardzo długo powtarzają te same czynności);
d) autoagresja (bicie się po twarzy, drapanie, gryzienie się) – jest protestem przeciw wkraczaniu innych osób w „ich świat”;
e) nienormalne reakcje
 reakcja na ból jest przesadzona lub nie ma jej wcale,
 częsty brak reakcji na bardzo silne bodźce słuchowe i odwrotnie – przesadne reakcje na ciche dźwięki,
 strach przed światem zewnętrznym, tworzenie „własnego świata”,
 niechęć do zmian, przyzwyczajanie się do przedmiotów, pomieszczeń,
 pedantyzm lub „przywiązanie” do bałaganu,
 częste występowanie wzmożonej aktywności przez całą dobę, bez snu;
f) niektórzy autystycy mają doskonałą pamięć i niezwykłe zdolności;
g) autyzm czterokrotnie częściej występuje u chłopców niż u dziewczynek.


MÓZGOWE PORAŻENIE DZIECIĘCE jest zespołem różnorodnych objawów zaburzeń czynności ruchowych i napięcia mięśni, wywołanych uszkodzeniem mózgu lub nieprawidłowościami w jego rozwoju nabytymi przed urodzeniem, w okresie okołoporodowym lub po urodzeniu we wczesnym dzieciństwie.
Z upośledzeniem rozwoju ruchowego mogą współistnieć zaburzenia wzroku, słuchu mowy, padaczka czy upośledzenie umysłowe.

Przyczyny
W wielu przypadkach nie są znane. Do znanych czynników zalicza się:
 niedotlenienie,
 zatrucie i zakażenie płodu,
 niedotlenienie,
 uraz okołoporodowy,
 znacznie nasilona żółtaczka noworodkowa,
 krwawienie do mózgu,
 zakażenie ośrodkowego układu nerwowego.
Częstość występowania mózgowego porażenia dziecięcego w Polsce ocenia się na od 1200 do 2000 przypadków rocznie.

NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ INTELEKTUALNA (UPOŚLEDZENIE UMYSŁOWE) A CHROBA PSYCHICZNA - ZASADNICZE RÓŻNICE
Niepełnosprawność intelektualna jest stanem a nie chorobą, skutkiem uszkodzenia lub nieprawidłowej budowy mózgu lub/i występujących w drastycznym nasileniu czynników społecznych
Choroba psychiczna jest chorobą o specyficznych objawach i dynamicznym przebiegu
Niepełnosprawność intelektualna występuje od urodzenia lub wczesnego dzieciństwa
Choroba psychiczna pojawia się na ogół w wieku młodzieńczym, ale również w innych okresach życia, zwłaszcza w momentach krytycznych. Zawsze taka osoba ma w swej historii okres normalnego życia, w tym edukacji.
Leczenie
Na niepełnosprawność intelektualną nie ma lekarstwa w tradycyjnym rozumieniu. Bardzo dobre efekty daje wspomaganie rozwoju ruchowego, poznawczego, społecznego i mowy, podejmowane od momentu zauważenia objawów i w sposób ciągły, różnymi metodami, w procesie edukacji, wychowania i terapii oraz rehabilitacji, a także umożliwienie prowadzenia normalnego życia z formami aktywności dostosowanymi do wieku w kontakcie z rówieśnikami, w otartym środowisku. Wówczas niezbędne jest wspieranie w samodzielności i niezależności.
Choroba psychiczna jest leczona przede wszystkim farmakologicznie. W psychiatrii humanistycznej ważną rolę odgrywa też psychoterapia oraz terapia zajęciowa.
Przebieg
Niepełnosprawność intelektualna nie podlega gwałtownym zmianom. Jeżeli stosuje się wymienione wyżej działania można obserwować stały, choć powolny, postęp zarówno w okresie dzieciństwa, jak i w życiu dorosłym. Szczególnie widoczny przyrost umiejętności i przystosowania społecznego obserwuje się wówczas, gdy osoba niepełnosprawna zostaje zatrudniona i osiąga w tym sukces.
Choroba psychiczna ma często przebieg cykliczny. W okresie remisji następuje powrót do normalnego życia. Jeżeli choroba trwa wiele lat, z licznymi nawrotami, w ciężkich przypadkach występuje trwała degradacja psychofizyczna i społeczna.
Główny problem
Główny problem niepełnosprawności to ograniczenie zdolności poznawczych, intelektualnych, czyli utrudnione spostrzeganie, uwaga, pamięć i myślenie, a zatem i rozumienie. Stąd trudności w uczeniu się, w zdobywaniu wiedzy i umiejętności, również społecznych. Bardziej skuteczne w nauce są metody konkretne i działanie praktyczne. Mocną stroną osób niepełnosprawnych intelektualnie są zazwyczaj normalne, żywe emocje i radość ekspresji, również twórczej. Chcą być kochani i akceptowani, obdarzają uczuciami, są otwarci i bezpośredni w stosunku do innych, czerpią motywację do wysiłków z kontaktów społecznych.
Głównym problemem choroby psychicznej są zaburzenia emocji, które wpływają na generalną lub wybiórczą zmianę postrzegania świata i stosunku do otoczenia (konflikt i zamknięcie się). Na choroby psychiczne często zapadają osoby o wysokim stopniu inteligencji.
Postępowanie
Życie osób z niepełnosprawnością intelektualną powinno być we wszystkich jego okresach zorganizowane możliwie normalnie, to znaczy w otwartym środowisku, choć być może ze wsparciem, lub/i w specjalnych warunkach, ze specjalnym wsparciem w ogólnodostępnych placówkach, w specjalnych placówkach - ale o charakterze otwartym i w ścisłej integracji. Ważne jest wypełnianie ról społecznych właściwych dla wieku, zwłaszcza roli ucznia, pracownika, kolegi, uczestnika rekreacji, członka grupy religijnej, mieszkańca w domu rodzinnym lub, zwłaszcza po utracie oparcia w rodzinie, w małych chronionych mieszkaniach grupowych, lub - u osób bardziej samodzielnych - mieszkaniach wspomaganych. Nowoczesną dyrektywą jest unikanie wszelkich form instytucjonalizacji i zniewalania opieką. Takiemu modelowi, choć w sposób dostosowany, powinny odpowiadać działania wobec osób głęboko i wielorako niepełnosprawnych.
W okresie pogorszenia i stanu ostrego choroby psychicznej niezbędna jest hospitalizacja. Są pacjenci, którzy przebywają w szpitalach psychiatrycznych wiele miesięcy, a nawet lat. Nowoczesna psychiatria zaleca tworzenie specjalistycznego wsparcia środowiskowego, aby ograniczać konieczność izolacji. Wielu chorych, korzystając z opieki psychiatrycznej, może jednocześnie prowadzić normalne życie.


KLASA INTEGRACYJNA – forma kształcenia.

Do klasy integracyjnej uczęszczają razem uczniowie pełnosprawni i niepełnosprawni. Klasa liczy od 15 do 20 osób, w tym od 3 do 5 niepełnosprawnych. Uczeń niepełnosprawny w klasie integracyjnej to osoba niesłysząca, słabo słysząca, niewidząca, słabo widząca, upośledzona umysłowo w stopniu lekkim, umiarkowanym lub znacznym, z autyzmem, z zaburzeniami sprzężonymi (co najmniej dwie niepełnosprawności wymienione wcześniej), z zaburzeniami zachowania, niedostosowana społecznie lub zagrożona niedostosowaniem i uzależnieniem.
Aby móc uczyć się w takiej klasie dziecko niepełnosprawne musi otrzymać orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego w klasie integracyjnej, po które występują rodzice.
W klasie integracyjnej uczy nauczyciel przedmiotowiec oraz pedagog specjalny- – nauczyciel wspomagający, który przede wszystkim pomaga uczniom niepełnosprawnym.
W województwie pomorskim istnieje już 41 przedszkoli, 242 szkoły podstawowe i 35 gimnazjów z oddziałami integracyjnymi.




opracowała
Justyna Pochylczuk

Umieść poniższy link na swojej stronie aby wzmocnić promocję tej jednostki oraz jej pozycjonowanie w wyszukiwarkach internetowych:

X


Zarejestruj się lub zaloguj,
aby mieć pełny dostęp
do serwisu edukacyjnego.




www.szkolnictwo.pl

e-mail: zmiany@szkolnictwo.pl
- największy w Polsce katalog szkół
- ponad 1 mln użytkowników miesięcznie




Nauczycielu! Bezpłatne, interaktywne lekcje i testy oraz prezentacje w PowerPoint`cie do wykorzystania na lekcjach -> www.szkolnictwo.pl (w zakładce "Nauka").

Zaloguj się aby mieć dostęp do platformy edukacyjnej



Zachodniopomorskie Pomorskie Warmińsko-Mazurskie Podlaskie Mazowieckie Lubelskie Kujawsko-Pomorskie Wielkopolskie Lubuskie Łódzkie Świętokrzyskie Podkarpackie Małopolskie Śląskie Opolskie Dolnośląskie