Startuj z nami!

www.szkolnictwo.pl

praca, nauka, rozrywka....

mapa polskich szkół
Nauka Nauka
Uczelnie Uczelnie
Mój profil / Znajomi Mój profil/Znajomi
Poczta Poczta/Dokumenty
Przewodnik Przewodnik
Nauka Konkurs
uczelnie

zamów reklamę
zobacz szczegóły
uczelnie
PrezentacjaForumPrezentacja nieoficjalnaZmiana prezentacji
Jak pracować z dzieckiem nadpobudliwym ruchowo ?

Od 01.01.2015 odwiedzono tę wizytówkę 6241 razy.
Chcesz zwiększyć zainteresowanie Twoją jednostką?
Zadzwoń do Nas!* - tel. 606-...-... ->>>
* szkolnictwo.pl - najpopularniejszy informator edukacyjny - 1,5 mln użytkowników miesięcznie



Platforma Edukacyjna - gotowe opracowania lekcji oraz testów.



 

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi występuje u wielu dzieci, częściej jednak u chłopców niż u dziewcząt. Nadpobudliwość ma charakterystyczne objawy i wymaga odpowiedniego leczenia. Występuje odmienna praca mózgu, która uniemożliwia dziecku kontrolowanie swoich zachowań, także kontrolowania uwagi i ruchów.

Istota nadpobudliwości psychoruchowej
     Zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest znany od bardzo dawna, różnie się też nazywał. Obecnie używa się dwie nazwy:
  • zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi, czyli ADHD
  • zespół hiperkinetyczny lub zaburzenia hiperkinetyczne.
     Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi występuje u wielu dzieci, częściej jednak u chłopców niż u dziewcząt. Nadpobudliwość ma charakterystyczne objawy i wymaga odpowiedniego leczenia. Występuje odmienna praca mózgu, która uniemożliwia dziecku kontrolowanie swoich zachowań, także kontrolowania uwagi i ruchów. Dziecko ma zbyt mało zdolności do wewnętrznej kontroli i hamowania. Takie zachowania dziecka występują wszędzie, mogą trwać latami, z różnym nasileniem. Objawy ADHD utrzymują się u około 70 % dzieci w okresie dojrzewania i 30-50 % w dorosłym życiu.
     O chorobie mówi się wówczas, kiedy funkcjonowanie dziecka jest w takim stopniu zaburzone, że dezorganizuje mu i utrudnia jego życie.
      Niżej przedstawiam podział i krótką charakterystykę objawów nadpobudliwości psychoruchowej.
Charakterystyka objawów w ADHD

Nadpobudliwość psychoruchową charakteryzują trzy grupy objawów:
  1. nasilone zaburzenie uwagi, czyli niemożność jej skoncentrowania
  2. nadmierna impulsywność
  3. nadmierna ruchliwość
Zaburzenia uwagi
Dzieci mają słabszą zdolność do skoncentrowania się na każdym zadaniu. Dotyczy ona skierowania uwagi (np. zachęcenie do słuchania) jak i jej utrzymania (np. ciągłego słuchania ).
Dzieci nadpobudliwe mają problem z:
  • dochodzących do nich bodźców wybrać najważniejszy
  • zastosować się do instrukcji
  • skupić się na jednej czynności
  • wykonać do końca zadania zlecone przez dorosłych
  • odrobić lekcje lub czytać wybrany tekst
  • słuchać tego co się do nich mówi
  • pamiętać o zabraniu wszystkich rzeczy niezbędnych do wykonania różnych czynności, takich jak przybory szkolne, książki, zabawki lub narzędzia
  • zapamiętać to, co było zadane
  • zapisać wszystko, co było na lekcjach. Zaburzenia koncentracji uwagi mogą być różne w zależności od sytuacji i otoczenia.
  • Dzieci nadpobudliwe potrafią dobrze koncentrować się na interesujących je czynnościach
  • Nie mają jednak zdolności skoncentrowania się ,,siłę woli” na rzeczach mniej interesujących.
  • Z dochodzących bodźców, dzieci nie potrafią wybrać najważniejszego, bo wszystkie traktują równorzędnie (np. grające radio czy pracę domową).
  • Podobnie jest z utrzymywaniem uwagi na dwóch czynnościach jednocześnie. (np. słuchanie i notowanie).
Nadmierna impulsywność
     Dzieci nadpobudliwe najczęściej wiedzą, co powinny zrobić, znają reguły, ale miewają trudności z ich zastosowaniem, nie zastanawiają się nad konsekwencjami swego postępowania.
Dzieci nadpobudliwe:
  • często wtrącają się do rozmowy
  • wbiegają do pokoju pomimo wielokrotnego przypominania by tam nie przebywać
  • przypadkowo, nieumyślnie niszczą rzeczy
  • mają kłopot z zaplanowaniem swojej pracy (np. przez wiele godzin zasiadają do lekcji)
  • nie potrafią czekać (np. na nagrodę )
  • często nie kończą swojej pracy lub wykonują ją niezbyt dokładnie
  • brak kontroli własnych impulsów powoduje, że np. biją kolegów, gdy mają taki pomysł.
Nadruchliwość
Jest to nadmierna niczym nie uzasadniona aktywność ruchowa.
Dzieci nadruchliwe:
  • dzieci są bardziej niż ich rówieśnicy ruchliwe i żywe, szczególnie w sytuacjach wymagających długiego i spokojnego siedzenia
  • mają bardzo silną potrzebę ruchu
  • nie potrafią przez dłuższy moment pozostać w miejscu
  • nie przewidują konsekwencji swej nadmiernej ruchliwości (np. biegnąc wpadają na innych).
Przyczyny ADHD
Jak dotąd nie ma jednoznacznych odpowiedzi na temat przyczyn ADHD:
  • Naukowcy wysunęli hipotezę, że jest to zaburzenie przekazywane z pokolenia na pokolenie, czyli uwarunkowane genetycznie, dziedziczone wielogenowo.
  • Osoby z ADHD mogą mieć specyficzne wzorce pracy mózgu , które są odpowiedzialne za powstawanie objawów u dzieci nadpobudliwych. Dotyczy to pracy kory przedczołowej, obu półkul mózgowych, struktur głębokich, spoidła wielkiego i móżdżku.
  • Istnieje prawdopodobnie zaburzona równowaga pomiędzy dwoma przekaźnikami noradrenaliną i dopaminą.
  • Czynnikiem ryzyka ADHD może być także nadużywanie przez matkę w czasie ciąży alkoholu, nikotyny, narkotyków i leków.
Problemy, które mogą być związane z ADHD
     Dzieciom nadpobudliwym jest trudniej niż większości ich rówieśnikom, bo w życiu codziennym napotykają na dużo więcej problemów. Wysoki poziom aktywności, impulsywności i brak koncentracji uwagi osłabia ich rozwój społeczny, emocjonalny i szkolny.
  • Dzieci mają często trudności w nauce, słabsze osiągnięcia szkolne i zdobywają niższe wykształcenie.
  • Przejawiają się trudności w kontaktach społecznych a nawet ukształtowaniem się osobowości antyspołecznej.
  • Następuje uzależnienie od alkoholu, narkotyków i papierosów.
  • Może być zwiększone ryzyko innych zaburzeń psychicznych (depresja, próby samobójcze).
  • Częściej w życiu dorosłym dochodzi do rozwodów.
Formy pomocy dziecku z nadpobudliwością psychoruchową
      Najbardziej skuteczna jest pomoc wielokierunkowa, która obejmuje:
  1. oddziaływania psychospołeczne
    • rozmowę z rodzicami na temat objawów ADHD, postaw rodzicielskich, metod wychowawczych
    • rozmowę z dzieckiem w celu uświadomienie mu jego zachowania, nakłanianie do obserwacji swoich zachowań
    • rozmowę z nauczycielami, współpracę z poradnią psychologiczno-pedagogiczną i szkołą
  2. psychoterapię
    • terapię rodziny (jeśli funkcjonuje nieprawidłowo)
    • terapię indywidualną lub grupową dziecka (przeciwdziała niskiej samoocenie, uczy prawidłowych kontaktów itp.)
    • trening umiejętności społecznych i prawidłowego koncentrowania uwagi
  3. leczenie farmakologiczne (zmniejsza objawy nadpobudliwości, musi być stosowane z innymi formami pomocy dziecku)
    Wskazówki i uwagi do pracy z dzieckiem nadpobudliwym w szkole
Istotne znaczenie w pracy z dzieckiem nadpobudliwym ma wiedza na temat ADHD oraz właściwa postawa rodziców i nauczycieli.
     Chcąc pomóc dzieciom z nadpobudliwością psychoruchową. pamiętajmy o tym, że:
  • dziecko nadpobudliwe ma odmienne możliwości i wymagania, które należy respektować
  • trzeba stosować metody pracy, które pozwolą skupić uwagę dziecka
  • zapewnić dziecku nauczanie w mało licznych zespołach klasowych
  • zapewnić spokojne miejsce do pracy ( dziecko powinno siedzieć w pierwszej ławce, w towarzystwie spokojnego ucznia, z dala od okna )
  • nie karać dziecka za niezależne od niego objawy, bo spowoduje to lęk i niechęć do szkoły
  • nie krytykować dziecka
  • dostrzegać wszelkie przejawy pozytywnych działań i zachęcać je do dalszej pracy
  • nawiązać ścisłą współpracę z rodzicami
  • wydać krótkie, proste polecenia (np. zamknij książkę, zapisz temat) i sprawdzać ich wykonanie
  • rozkładać trudniejsze zadania na etapy
  • przypominać o samokontroli i sprawdzaniu
  • ustalać stałe jednoznaczne zasady (np. jakie są skutki nie przestrzegania regulaminu, zna rozkład zajęć szkolnych)
  • systematycznie przypominać dziecku o ustalonych zasadach, umowach i normach
  • uczyć porządkowania i organizowania sobie pracy
  • znaleźć właściwe sposoby na rozładowanie nadruchliwości np., przydzielać dodatkowe funkcje w czasie zajęć
  • wspierać dziecko w kłopotach
  • wcześniej omawiać z dzieckiem sytuację nową czy trudną (np. przed wycieczką, wyjściem na koncert itp.)
  • ograniczyć ilość dochodzących bodźców, bo dla dziecka wszystkie są tak samo istotne
  • dostosować tempo pracy do możliwości dziecka
  • włączać dziecko w różne formy działalności, organizacje, kółka zainteresowań
  • słuchać tego, co dziecko do nas mówi
  • mówiąc do dziecka upewnić się, że nas słucha i rozumie
  • akceptować uczucia dziecka
  • nie wzmacniać, ale wygaszać zachowania niepożądane
Bibliografia:
  • T. Wolańczyk, A. Kołakowski, M. Skotnicka – Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci, Wydawnictwo Bifolium, Lublin 1999
  • H. Nartowska – Wychowanie dziecka nadpobudliwego, Wydawnictwo Nasza Księgarnia, Warszawa 1986
  • K. Sawicka (red) – Socjoterapia, Warszawa 1998
Opracowały:
Jolanta Szybajło i Danuta Kaczmarska

Umieść poniższy link na swojej stronie aby wzmocnić promocję tej jednostki oraz jej pozycjonowanie w wyszukiwarkach internetowych:

X


Zarejestruj się lub zaloguj,
aby mieć pełny dostęp
do serwisu edukacyjnego.




www.szkolnictwo.pl

e-mail: zmiany@szkolnictwo.pl
- największy w Polsce katalog szkół
- ponad 1 mln użytkowników miesięcznie




Nauczycielu! Bezpłatne, interaktywne lekcje i testy oraz prezentacje w PowerPoint`cie --> www.szkolnictwo.pl (w zakładce "Nauka").

Zaloguj się aby mieć dostęp do platformy edukacyjnej




Zachodniopomorskie Pomorskie Warmińsko-Mazurskie Podlaskie Mazowieckie Lubelskie Kujawsko-Pomorskie Wielkopolskie Lubuskie Łódzkie Świętokrzyskie Podkarpackie Małopolskie Śląskie Opolskie Dolnośląskie