Startuj z nami!

www.szkolnictwo.pl

praca, nauka, rozrywka....

mapa polskich szkół
Nauka Nauka
Uczelnie Uczelnie
Mój profil / Znajomi Mój profil/Znajomi
Poczta Poczta/Dokumenty
Przewodnik Przewodnik
Nauka Konkurs
uczelnie

zamów reklamę
zobacz szczegóły
uczelnie
PrezentacjaForumPrezentacja nieoficjalnaZmiana prezentacji
Relacje miedzy rodzicami i dziećmi



Platforma Edukacyjna - gotowe opracowania lekcji oraz testów.


 

REFERAT: RELACJE MIĘDZY RODZICAMI I DZIEĆMI

Sfera uczuciowa dziecka rozwija się pod wpływem jego kontaktów z otoczeniem, czyli przede wszystkim z rodziną. Aby więc mogła się ona rozwijać prawidłowo, dziecko musi dobrze czuć się w środowisku domowym. Nie może być kimś niepotrzebnym, czy przeszkadzającym innym członkom rodziny, a wręcz odwrotnie- musi czuć się ich równorzędnym partnerem. Właściwa atmosfera rodzinna korzystnie wpływa na rozwój pozytywnych uczuć dziecięcych. Rodzice powinni dostarczać dziecku miłych i stosownych do jego wieku atrakcji. Pobudzać jego aktywność, wywołując ożywienie, radość i wesołość. Powinni zapewnić dziecku nie tylko spokój i życzliwość w rodzinie, ale też dostarczyć okazji do coraz to nowych, ciekawych przeżyć, oczywiście przyjemnych. Unikać powinni natomiast bodźców wywołujących przeżycia przykre.
W rodzinie każde dziecko powinno czuć się bezpiecznie i być szczęśliwe. Bo przecież- „ Wszędzie dobrze lecz w domu najlepiej”- mówią Polacy.
Prawidłowe postawy rodzicielskie wobec dziecka, zakładają akceptację dziecka takim, jakie ono jest. Akceptując dziecko z jego zaletami i wadami, próbują niektóre ze złych cech charakteru w procesie wychowania usunąć. Akceptacja nie jest związana z bezkrytycznym spojrzeniem na dziecko. Akceptujący rodzice chwalą i dostrzegają nawet drobne osiągnięcia, ale ganią gdy postąpi źle. Kara czy nagroda sygnalizuje, że nie akceptują określonego zachowania swego dziecka, mimo iż w dalszym ciągu akceptują dziecko.
Akceptacja dziecka wiąże się ze współdziałaniem z nim. W przypadku młodszego dziecka inicjatywa współdziałania leży w rękach rodziców. To oni uczą swe dziecko, jak współdziałać w zabawie i w czynnościach dnia codziennego. Starsze dziecko coraz częściej podejmuje inicjatywę samo. Jeżeli rodzice zaakceptują taką sytuację i będą w niej uczestniczyć, to okaże się, że dzieci są im znacznie bliższe. Na tym podłożu może rozwijać się wzajemne zaufanie. Rodzice akceptując i współdziałając ze swym dorastającym dzieckiem, muszą mu pozwalać na coraz większą samodzielność. Dziecko wraz z wiekiem poszerza zakres swojego działania, pragnie pokonywać przeszkody, poznawać otaczającą rzeczywistość. Rodzice powinni nauczyć dziecko rozumnie korzystać z oferowanej im swobody. Do kolejnych form samodzielnej aktywności dziecko musi przygotowane. Rozumna swoboda jest zawsze swobodą kontrolowaną.
Rodzice akceptując swoje dziecko potrafią uznać także jego prawa. Oznacza to poszanowanie dla indywidualności dziecka, respektowanie jego małych tajemnic, szacunek dla jego działalności.
Nie zawsze postawy rodzicielskie są właściwe. Ich wadliwość wynika z dystansu w stosunku do dziecka, albo też z nadmiernej koncentracji na nim. O postawie unikania mówimy wtedy, gdy rodzice mało interesują się dzieckiem i jego problemami. Unikanie może wiązać się z zewnętrznym brakiem troski o dziecko, zaniedbaniem jego podstawowych potrzeb. Niekiedy rodzice unikający kontaktu z własnym dzieckiem pozornie o nie dbają. Dziecko jest dobrze odżywione, ma ładne ubrania i drogie zabawki ale brak mu psychicznego kontaktu z rodzicami.
Podobnie mogą zachować się rodzice odrzucający dziecko. Przyjmują oni wobec dziecka postawę niechęci a nawet wrogości. Patologicznym zachowaniem rodzica wobec odrzuconego dziecka, może być okrucieństwo. Rodzice wówczas znęcają się nad dzieckiem psychicznie lub fizycznie.
Nadmierne ochranianie dziecka wynika z lękliwego nastawienia rodziców do otaczającego świata. Tacy rodzice w każdej sytuacji życiowej dostrzegają zagrożenie dla dziecka i starają się je przed nim uchronić. w efekcie paraliżują działanie i aktywność dziecka i rozwiązują za nie nawet najłatwiejsze problemy.
Nadopiekuńczy rodzice okazują dziecku przesadną miłość i czułość. Pozwalają na wszystko na co ono ma ochotę. Ulegają jego najbardziej dziwnym żądaniom, rezygnując często ze swoich potrzeb. Tolerują niedopuszczalne czyny, jak bicie innych dzieci, pisanie po budynkach czy niszczenie przedmiotów. Rodzice nadopiekuńczy są słabi w ustalaniu zasad i ograniczeń postępowania, a jeżeli takie są od czasu do czasu ustalane, to rzadko egzekwowane. Konsekwencja w tym względzie nie jest mocną stroną rodziców nadopiekuńczych. Przyjmują jako wystarczający każdy powód nierespektowania ustalonych ograniczeń podawany przez dziecko. Są bardzo wyrozumiali dla błędów popełnionych przez dziecko, zawsze znajdują dla nich usprawiedliwienie.
Podsumowując, możemy rodzinę i relacje między rodzicami i dziećmi, porównać do „pomostu” łączącego dziecko z otaczającą rzeczywistością. Jeżeli struktura owego „pomostu” od początku ma słabą, wadliwą konstrukcję to przyszłość dziecka jest niepewna.
Natomiast „pomost” przepełniony miłością, zaufaniem i akceptacją daje dziecku możliwość harmonijnego rozwoju i pozwoli mu w swoim życiu dokonywać właściwych wyborów.


Opracowała mgr Maria Kania (Mariek)

Umieść poniższy link na swojej stronie aby wzmocnić promocję tej jednostki oraz jej pozycjonowanie w wyszukiwarkach internetowych:

X


Zarejestruj się lub zaloguj,
aby mieć pełny dostęp
do serwisu edukacyjnego.




www.szkolnictwo.pl

e-mail: zmiany@szkolnictwo.pl
- największy w Polsce katalog szkół
- ponad 1 mln użytkowników miesięcznie




Nauczycielu! Bezpłatne, interaktywne lekcje i testy oraz prezentacje w PowerPoint`cie do wykorzystania na lekcjach -> www.szkolnictwo.pl (w zakładce "Nauka").

Zaloguj się aby mieć dostęp do platformy edukacyjnej



Zachodniopomorskie Pomorskie Warmińsko-Mazurskie Podlaskie Mazowieckie Lubelskie Kujawsko-Pomorskie Wielkopolskie Lubuskie Łódzkie Świętokrzyskie Podkarpackie Małopolskie Śląskie Opolskie Dolnośląskie